Οι δάσκαλοι
Alejandro Larenas & Marisol Morales
Αργεντινοί χορευτές, δάσκαλοι και ερευνητές του tango. Διευθύνουν την TANGart Athens από το 2019.

Ζευγάρι στην πίστα από το 2004. Έχουν διδάξει σε περισσότερες από 25 χώρες, σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Ασία, Αυστραλία και Αργεντινή, και αυτό που ταξιδεύει μαζί τους είναι ένας τρόπος δουλειάς, όχι ένα ρεπερτόριο φιγούρων.
Η διδασκαλία τους ξεκινά από το σώμα, από την ισορροπία, την ευθυγράμμιση και την οργάνωση του σκελετού. Από εκεί χτίζει αυτό που κάνει το τάνγκο τάνγκο: τον αυτοσχεδιασμό μέσα στην αγκαλιά και τη μουσικότητα πέρα από τον ρυθμό. Απομνημόνευση φιγούρων δεν υπάρχει.
Θεωρούν την παράδοση όχι μουσείο αλλά έδαφος. Ό,τι διδάσκουν μπορεί να χορευτεί την ίδια βραδιά σε μια milonga, στην Αθήνα ή στο Μπουένος Άιρες.
- 27+χρόνια στο τάνγκο
- 25+χώρες διδασκαλίας
- 2004μαζί ως ζευγάρι
- 2019στην Αθήνα

Πώς διδάσκουν
Πρώτα το σώμα, μετά ο χορός
Κάθε μάθημα ξεκινά από κάτι που μπορείς να νιώσεις και να ελέγξεις: τον άξονά σου, το βάρος σου, την ποιότητα της επαφής. Οι φιγούρες είναι το τελευταίο βήμα, όχι το πρώτο.
Κατανόηση αντί απομνημόνευσης
Μαθαίνεις γιατί δουλεύει μια κίνηση, όχι σε ποια σειρά μπαίνουν τα βήματα.
Το σώμα πρώτα
Ισορροπία, άξονας, ευθυγράμμιση. Ό,τι χτίζεται πάνω τους κρατάει.
Αυτοσχεδιασμός στον πυρήνα
Από το πρώτο μάθημα χορεύεις, αντί να εκτελείς μια χορογραφία.
Μουσικότητα πέρα από τον ρυθμό
Ο Ντι Σάρλι δεν χορεύεται όπως ο Νταριέντζο. Θα μάθεις να ακούς τη διαφορά.

Η ιστορία τους
Δεν ξεκίνησε από μια σκηνή
Δύο πόρτες στον ίδιο χορό
Πολύ πριν γνωριστούμε, ψάχναμε και οι δύο έναν τρόπο να πούμε κάτι που ακόμα δεν μπορούσαμε να το βάλουμε σε λέξεις. Το βρήκαμε το 1998, σχεδόν την ίδια στιγμή αλλά σε δύο διαφορετικές πόλεις: η Marisol στο Ροσάριο, ο Alejandro στο Μπουένος Άιρες.
Η Marisol μεγάλωσε μέσα στο θέατρο. Η μητέρα της είναι σκηνοθέτις και τα παιδικά της χρόνια πέρασαν ανάμεσα σε παραστάσεις και σε δημιουργικούς ανθρώπους κάθε ηλικίας. Έψαχνε μια έκφραση που θα ήταν εντελώς δική της, και χωρίς λόγια. Μια μέρα είδε ένα ζευγάρι να χορεύει τάνγκο σε μια παράσταση και ερωτεύτηκε έναν χορό που έμοιαζε να χωράει όλα τα συναισθήματα μαζί: χαρά, νοσταλγία, τρυφερότητα, απώλεια. Σύντομα ταξίδευε από το Ροσάριο στο Μπουένος Άιρες για μαθήματα, και στα δεκαοχτώ της είχε μετακομίσει εκεί. Το τάνγκο είναι αργεντίνικο, αλλά το να το ζεις στο Μπουένος Άιρες είναι εντελώς άλλο πράγμα. Είναι στη μουσική, στη γλώσσα, στις γειτονιές, στο χιούμορ, στις γενιές που μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι. Μια κουλτούρα ακόμα ζωντανή.
Ο Alejandro μπήκε από άλλη πόρτα. Μετά από έναν δύσκολο χωρισμό, έψαχνε κάτι για να βγαίνει, να χορεύει, να γνωρίζει κόσμο. Πήγε για μάθημα σάλσα. Στη διπλανή αίθουσα όμως δίδασκαν τάνγκο. Μπορούσες να έρθεις μετά από μια υπέροχη μέρα και να χορέψεις. Μπορούσες να έρθεις και μετά από μια απαίσια μέρα και να χορέψεις κι αυτήν. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσεις τίποτα: η μουσική, ένας άλλος άνθρωπος και μια αγκαλιά αρκούσαν.
Οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν τελικά το 2004. Από τότε δεν σταματήσαμε ποτέ να κάνουμε ερωτήσεις για τον ίδιο χορό, γιατί για εμάς το τάνγκο δεν ήταν ποτέ συλλογή βημάτων. Είναι γλώσσα. Μαθαίνεις τη δομή της ώστε μια μέρα να μιλήσεις με τη δική σου φωνή, ακούγοντας τη μουσική και αποφασίζοντας μαζί, εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Κάθε χορός γίνεται μόνο μία φορά. Ίσως γι’ αυτό, μετά από τόσα χρόνια, εξακολουθούμε να έχουμε περιέργεια.
Γιατί Αθήνα
Το τάνγκο μάς έφερε στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 2008, και σχεδόν αμέσως κάτι μας φάνηκε οικείο. Οι ώρες πάνω από έναν καφέ. Το τραπέζι που μοιράζεσαι με φίλους. Το χιούμορ, η ένταση, εκείνο το δημιουργικό πείσμα όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίασες. Ένα βράδυ πήγαμε να ακούσουμε ρεμπέτικα, και μέσα σε εκείνα τα τραγούδια, εκείνα τα πρόσωπα, εκείνη την ατμόσφαιρα, αναγνωρίσαμε κάτι. Βρήκαμε εκεί το τάνγκο. Όχι την ίδια ιστορία ούτε την ίδια μουσική, αλλά το ίδιο συναίσθημα, παρμένο και χορεμένο μέσα σε μια αγκαλιά. Μια γέφυρα ανάμεσα στον τόπο από όπου ήρθαμε και στον τόπο όπου φτάσαμε.
Η Αθήνα έγινε σπίτι. Συνεχίζουμε να ταξιδεύουμε και να χορεύουμε σε παραστάσεις, αλλά πάντα επιστρέφουμε. Μέσα από την TANGart προσπαθούμε να φτιάξουμε τον χώρο που μας χάρισε κάποτε το τάνγκο: κάπου να μαθαίνεις σοβαρά, αλλά και να γνωρίζεις κόσμο, να πειραματίζεσαι, να ανήκεις και να εξελίσσεσαι. Γιατί μια σχολή τάνγκο, για εμάς, δεν γίνεται να είναι μόνο ένας τόπος όπου μαθαίνει κανείς να χορεύει. Πρέπει να είναι ένας τόπος όπου συμβαίνει κάτι ανθρώπινο.

Τι είναι για εμάς το τάνγκο
Αυτό, πάνω απ’ όλα, σημαίνει για εμάς το τάνγκο. Φυσικά και είναι μουσική, κίνηση, τεχνική, αγκαλιά. Είναι όμως και αυτό που περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο: μια ιστορία, μια ευκαιρία, ένας χορός που χαρίζεις σε έναν αρχάριο, καμιά φορά ένα ζευγάρι παπούτσια. Και χρόνια μετά, χωρίς να ξέρεις πότε ή πού, βρίσκεσαι να το δίνεις κι εσύ σε κάποιον άλλον.
Αυτό είναι κοινότητα. Αυτό είναι η κουλτούρα όταν είναι ζωντανή. Και για εμάς, αυτό είναι το τάνγκο.
Στη σκηνή



